ملی و میهنی

بلاش یکم، پادشاهی که در راستای احیای تمدن ایرانیان قدم برداشت...

به قلم :   parse        14 / 6 / 1392برچسب:بلاش یکم, سکه بلاش یکم, احیای ایران, ,    15:54

 

نگاهی به دوران بلاش یکم

http://parsiandej.ir/webhaa/ahura/2013/08/%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%B4-%DB%8C%DA%A9%D9%85.jpg

با آنکه دانش همه جانبه ای از اشکانیان و این پادشاه در دسترس نیست اما با بررسی منابع می توان دریافت که بلاش یکم سرداری کاردان و شایسته و صاحب عزمی راسخ بود. در زمان بلاش علائم احیای ایرانیگری آشکار گردید.

از تواریخ این چنین بر می آید که ایران در دوران اشکانی قدرت مطلق جهان بوده است شاید همین موضوع باعث شده است که با توجه به اینکه دیگر ملت ها توان تاریخ نگاری به مانند زمان های دیگر نداشتند و از آنجایی که بسیاری از منابع داخلی این مرز و بوم تحت حملات سخت نابود شدند آگاهی کامل و دقیقی از دوران اشکانی در دست نباشد .پس از مرگ ونن دوم ، پسرش بلاش اول عهده دار مقام سلطنت شد. وی در آغاز پادشاهی با گرفتاری های فراوان روبرو گردید.از مهم ترین مشکلات آن دوره مشکل ارمنستان بود که جنگ های بسیاری بر سر این منطقه صورت می گرفت .اما بلاش با نیک سیرتی و خردمندی این موضوع را با صلح حل و فصل کرد .

جمع آوری اوستا

بلاش اول جمع آوری اوستا را آغاز کرد . علت این امر احترام شدید وی نسبت به آئین زرتشت بود . اشاره ای که در دینکرت – یکی از بخش های اوستا – راجع به این موضوع آمده است ، این ادعا را ثابت می کند . الته جمع آوری اوستا در زمان اردشیر بابکتان بنیان گذار دودمان ساسانی به پایان رسید .

احیای ایران

در زمان بلاش اول علائم احیای ایرانیگری از نو آشکار گردید . در پشت سکه های بلاش نقش آتشگاهی با یک تن مؤبد زرتشتی دیده می شود و این نخستین باریست که سکه های ایرانی با الفبای پهلوی ضرب می گردد . شاید بتوان گفت بلاش زمینه ساز یک تحول بزرگ به سوی کاملا ایرانی بودن فرهنگ مردم شد.

 


برچسب‌ها:

جشن گرما ( ارغوسوا) خجسته باد

 

هرمزد روز از خردادماه برابر با 1 خرداد در گاهشماری ایرانی «ارغاسوان» یا «اریجاسوان»، نام یکی از جشن­های خوارزمی است که ابوریحان بیرونی نام شماری از آن­ها را همراه با جشن­های سغدی در فصل­های دهم تا دوازدهم «آثارالباقیه» آورده است. بی­گمان هیچ­یک از هر دو تلفظ یاد شده در نسخه­های خطی آثارالباقیه درست نیستند و در مرور زمان به دلیل نبود آشنایی کاتبان با نام­های کهن، شکل صحیح خود را از دست داده­اند. امروزه حتی تلفظ صحیح این نام­ها نیز معمولا امکان­پذیر نیست، اما بیرونی معنای آن را «نزدیک شدن گرما» می­داند. به روایت آثارالباقیه این جشن در نخستین روز ماه «هروداد» که شکل خوارزمی «خرداد» است، همزمان با کاشت کنجد برگزار می­شده است. او این جشن را به دورانی کهن منسوب می­دارد. امروزه همچنان کاشت کنجد، پنبه، کرچک و دیگر دانه­های روغنی در استان­های مرکزی ایران و گاه همراه با مراسمی در «شصت بهار» انجام می­شود.

 

        
درباره جشن گرما اطلاعات زیادی در دست نیست. ابوریحان بیرونی این جشن را یک جشن خوارزمی می داند. در آثار الباقیه ی بیرونی روز اول از ماه «هروداد» خوارزمی، که معادل با ماه «خرداد» ایرانی است؛ جشن اریجاسوان نامیده شده است. خرداد به معنای کمال و رسایی است و یکی از هفت امشاسپندان می باشد.
بیرونی درباره ماه «هروداد» می گوید:
روز اول آن «اریجاسوان» نام دارد و این روز پیش از اسلام هنگام شدت گرما بود و از اینجاست که گفته اند در اصل «اریجهاس چوزان» بوده و ترجمه اش این است که به زودی از لباس بیرون می شوند یعنی هنگام آن می رسد که برهنه گردند ولی در زمان ما با وقت زراعت کنجد و دیگر چیزهایی که با آن کاشته می شود موافق شده لهذا این عید را در موقع این زراعت می دانند.
« جاوید ایران و ایرانی جاویدان کوروش بزرگ »

بن مایع (منبع) : www.7poa.com -برگرفته از راهنمای زمان جشن­ها و گردهمایی­های ملی ایران باستان.

 


برچسب‌ها:
صفحه قبل 1 2 3 4 5 صفحه بعد